پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

احمدی نژاد، پادشاه لسوتو و موگرینی ندیده ها!

مرداد۲۲

احمدی نژاد جایش را عوض کرد. این یکی از خبرهای مهم مراسم روز تنفیذ ریاست جمهوری بود. علت چه بود؟ کلی گمانه زنی و تفسیر و تحلیل روی خروجی سایت های خبری رفت. وقتی حداد عادل هم نگاهش را از جهانگیری دزدید، فضای شبکه های اجتماعی رونقی دوباره گرفت. از این دست خبرهای حاشیه ساز در مراسم تنفیذ و تحلیف بسیار بود. درحالی که هر دو مجلس تحت سلطه چشمان تیزبین دوربین های عکاسی و خبری و موبایل های خبرنگاران و افراد حاضر بود، خمیازه میرسلیم، چرت پزشکیان و نعمت زاده، خواب موگابه، سرک کشیدن کریم باقری توی موبایل علی پروین و آدامس جویدن های سردار دهقان بیش از اصل ماجرا دیده و مخابره شد. پادشاه لسوتو و تنی چند از روسای کشورهای ناشناخته هم بیشتر از حضور ۱۳۰ هیات نمایندگی از کشورهای جهان دیده شده و یا حتی گاهی مورد تمسخر قرار گرفتند.
در این میان تعدادی نماینده موگرینی ندیده هم اسیر شکار لحظه های دوربین های عکاسان شدند. گویا آنها نمی دانستند که معصیت در محضر رسانه چه عواقبی دارد. سلفی دردسرساز آنها را تقریبا همه به جز امیرحسین مقصودلو(ملقب به تتلو) تقبیح کردند. بزرگترین وفاق ملی در عرصه سیاسیون طی یکی دو دهه اخیر شکل گرفت که از چپ و راست گرفته تا بالا و پایین و حتی خود نمایندگان سلفی بگیر در نادرستی این رویداد وحدت نظر داشتند. اگرچه که بعد تر با برچسب زدن یک گروه سیاسی خاص به این واقعه و سواستفاده برای کوبیدن رقیب این وفاق ملی کمی دچار خدشه شد، اما چیزی از ارزش های آن کم نمی کند!
جهان امروز عرصه شورش حاشیه علیه متن است. در رویدادهای بزرگ هیاهوی فرع، اصل ماجرا را زیر سوال می برد. گاهی وقت ها این آش آنقدر شور می شود که شیرینی و حلاوت برخی دستاوردهای مرتبط با رویداد هم به تلخی می گراید. حالا نه از توصیه های رهبری به رییس جمهور در متن حکم تنفیذ خبر چندانی هست، نه نطق های منطقی رییس جمهور تحلیل می شود، نه حضور ۱۳۰ هیات خارجی در هیاهوی ایران هراسی دنیای غرب، چندان به چشم می آید و نه نمایش وفاق ملی و همگرایی گروههای سیاسی برجسته می شود. مهم رفتار دوراز شان چند نماینده و عکس های سلفی آنان با سرکار خانم موگرینی است. باید بدانیم این نماینده ها از چه جناحی هستند. طرح و کاریکاتور بکشیم، جوک بسازیم و تیتر یک روزنامه ها و رسانه هایمان را جور کنیم و بعضا حتی خوشحال باشیم که رسانه های بین المللی به جای برجسته سازی حضور نمایندگان مختلف کشورهای جهان در مجلس شورای اسلامی ما، ذوق زدگی چند نماینده مجلس را در بوق هایشان بدمند. گویا دیگر در روزگار کلاغان قیل و قال پرست، متن هم مرده است. لطفا یکی پیام تسلیتی برای روزنامه ها بفرستد و یا حداقل آگهی ترحیمی بر در و دیوار بچسباند.

پی نوشت: این یادداشت در ستون هفتگی سواد رسانه ای، روزنامه همشهری در روزهای چهارشنبه منتشر شده است.

در دسته : ارتباطات , سیاسی

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :