پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

ترامپ مچکریم!

فروردین۱۴

اسکار یک جایزه سیاسی و یا به تعبیری دیگر فراسینمایی است. این گزاره ای قابل اثبات است. فیلم فروشنده اصغر فرهادی تا پیش از آن فرمان کذایی دونالد ترامپ بر سر مهاجران تقریبا شانسی برای دریافت این جایزه نداشت. تصمیم گیران اصلی آکادمی اسکار بارها نشان داده اند که با انتخاب هایشان می خواهند حرف هایی بیشتر از سینما بزنند و این بار ما باید از دونالد ترامپ ممنون باشیم که با تحریک کردن آنها چنین جایزه بزرگی را یک بار دیگر به کشور ایران هدیه داد.
همین حرف را درباره فوتبال هم می توان زد. فوتبال فقط فوتبال نیست؛ سیاست و فرهنگ هم هست. فرایند جهانی شدن را هم تسهیل می کند و بر روی روابط کشورها و ملت ها با یکدیگر تاثیر می گذارد. می تواند نشاط اجتماعی بیافریند و یا بالعکس اندوه بسیار.
بنابراین برخلاف آنچه قبلا اعتقاد داشتیم که “سینما، سینماست” حالا باید بگوییم که سینما فقط سینما نیست و یا به عبارتی بهتر سینما دیگر نمی تواند فقط سینما به عنوان هنر هفتم باشد. همانطور که دیگر فوتبال فقط یک ورزش قهرمانی که عده ای دنبال یک توپ می دوند، نیست. هر دو تبعات سیاسی فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی بسیاری دارند و از ابعاد گوناگون تحت تاثیر قرار می گیرند. اما چرا و چگونه به این نقطه رسیده ایم؟ پاسخ در یک کلمه نهفته است: رسانه. هنر، ورزش و یا هر چیز دیگری وقتی به رویدادی رسانه ای تبدیل می شود، وقتی نورافکن رسانه بر روی آنها می تابد و عرصه را به یک صحنه نمایش بزرگ برای مخاطب تبدیل می کند، مثل یک لاک پشت مجبور است از لاک خود بیرون بیاید. هنر و ورزش در این فرایند تبدیل به ابزار می شود؛ ابزاری برای رسیدن به اهدافی فراتر از ماهیت و هویت اصلی شان. و اینگونه است که رسانه همه چیز را مسخ می کند.
دونالد! از تو مچکریم برای این جایزه قابل افتخار. یک بار دیگر نام ایران در تاریخ آکادمی اسکار ثبت شد. تو باعث شدی که ما بدون کوچکترین هزینه ای نام خود را در یک صحنه نمایش عظیم فریاد بزنیم و همه ما را تشویق کنند. تو باعث شدی که مردم امریکا برای حمایت از کشور ما به خیابان ها بیایند و پرچم کشور ما را به دست بگیرند. ما پیش از این چگونه و با چه هزینه ای  قادر بودیم به چنین دستاوردهایی برسیم؟ از تو برای همه چیزهایی که به ما دادی و در ادامه خواهی داد مچکریم! لطفا به جنگ با دیو سپید رسانه ها و برساخته های آنها ادامه بده. تو می تونی رفیق!

پی نوشت: این یادداشت در ستون هفتگی سواد رسانه ای،  روزنامه همشهری در روزهای چهارشنبه منتشر شده است.

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :