پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

تنها تتلو ست که می ماند!

مرداد۱۷

قطار انتخابات دوازدهمین دوره ریاست جمهوری بالاخره به ایستگاه پایانی رسید تا مردم با انتخاب حسن روحانی، دولت تدبیروامید را تمدید کنند. قطعا این انتخابات بزرگ که سهم ویژه ای در آینده نظام جمهوری اسلامی خواهد داشت، مثل همه دوره های گذشته برنده ها و بازنده هایی داشته است. اگر بخواهیم دور از حوزه سیاست، برنده ها و بازنده های این انتخابات را در سپهر فعالیت های رسانه ای انتخاب کنیم، قطعا پیروز بزرگ میدان شبکه های اجتماعی و بازنده اصلی رادیو و تلویزیون بود.
این انتخابات نشان داد که رسانه یکطرفه ای مثل رادیو و تلویزیون در عرصه ظهور رسانه های تعاملی حرف چندانی برای گفتن ندارد و اگر برهمین مبنا پوست اندازی نکند، بازیگری خود در عرصه رسانه را به کلی از دست خواهد داد. سه ضلع تلگرام، اینستاگرام و توئیتر هر کدام با قابلیت های منحصر به فرد خود گوی سبقت را از رادیو، تلویزیون، روزنامه ها و خبرگزاری ها ربودند. اعلام میانگین دوونیم میلیارد صفحه تولید محتوای چندرسانه ای بصورت روزانه در فضای مجازی بویژه تلگرام و اینستاگرام رقمی به مراتب بیشتر از حجم دیتای تولید شده در تمام شبکه های رادیو و تلویزیون طی ماه پایانی انتخابات ریاست جمهوری است. اگر تقریبا صفر تومان هزینه تولید و انتشار محتوا در شبکه های اجتماعی را با گردش مالی سالانه رسانه بزرگی چون تلویزیون مقایسه کنید، به راحتی در می یابید که مقرون به صرفه ترین حالت این است که کرکره رادیو و تلویزیون را پایین بکشیم. اما این آیا این رسانه جدید تعاملی، فراگیر، ارزان و همه جا در دسترس؛ ایده آل هم هست؟
توجه شما را به خبری جلب می کنم که در بحبوحه انتخابات ریاست جمهوری چندان دیده نشد. «ایوان ویلیامز»، مدیر عامل سابق و یکی از بنیانگذاران توئیتر، به علت نقشی که این وب‌سایت پیام رسان ممکن است در پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا ایفاء کرده باشد، عذرخواهی کرد. او در مصاحبه ای با نیویورک تایمز گفته است: « اگر صحت داشته باشد که بدون وجود توئیتر، ترامپ هم رئیس جمهور نمی شد؛ در این صورت، متأسفم و عذرخواهی می‌کنم.»
ترامپ مدت ها پیش از اعلام اینکه قصد دارد نامزد حزب جمهوری خواه در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا شود، یکی از کاربران فعال و پر کارِ توئیتر شناخته می‌شد و درحالی که تمام فضای رسانه ای امریکا علیه او کار می کرد، تنها ابزار بزرگ اطلاع رسانی اش توئیتر بود. به همین خاطر هم ترامپ دو ماه پیش اشاره کرده بود که توئیتر در پیروزی انتخاباتی او نقش مهمی داشته است.
تردید ندارم که جریان آزاد اطلاعات، شفافیت و عدالت بیشتری را به دنبال خواهد داشت اما برای چالش های آن در زندگی روزمره انسان امروز هم باید چاره ای اندیشید. درست است که آن دستفروش خرم آبادی و آن رفتگر رشتی بدون ظهور شبکه های اجتماعی امکان چندانی برای رسیدن به کرسی های شورای شهر نداشتند و یا «میرزاآقا»ی اردبیلی اصلا مجالی برای دیده شدن نمی یافت، اما متاسفانه در این عرصه به ظاهر آزاد و عادلانه به همان میزان که آگاهی امکان گسترش دارد، ابتذال و سطحی شدگی هم مجال رشد دارند؛ از یکسو موجودی به نام ترامپ می تواند ظهور کند و از سوی دیگر تنها پدیده ای چون تتلو است که می تواند در عرصه باقی بماند. در گستره زمان روحانی و رئیسی هر دو رفتنی اند؛ آنچه باقی می ماند امیر تتلوست!

پی نوشت: این یادداشت در ستون هفتگی سواد رسانه ای، روزنامه همشهری در روزهای چهارشنبه منتشر شده است.

در دسته : ارتباطات , سیاسی

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :