پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

سانسور به روش گوگل

مرداد۳۰

تنبلی، عارضه بزرگ عصر ماست. از زمانی که اتومبیل اختراع شد بشر نشستن را بر راه رفتن ترجیح داد. وقتی ماشین حساب آمد، یادگیری جدول ضرب به امری بیهوده تبدیل شد. از زمانی هم که تب موتورهای جستجوی پرقدرتی مثل گوگل همه گیر شد، دیگر کسی حافظه اش را برای به خاطر سپردن اسم سایت ها به زحمت نینداخت. امروز گوگل درگاه ورودی اغلب کاربران فضای مجازی به این دنیای جدید است. فرض کنید اگر کره زمین یک درب ورودی داشت که همه مجبور و یا راغب بودند که از همان درب وارد عرصه زمین بشوند آنگاه آن در چه ارزشی پیدا می کرد.
همین جایگاه ارزشمند باعث شده تا این درگاه اینترنتی کنترل اطلاعات درخواستی ما را در دست داشته باشد. الگوریتم های جستجوی گوگل دقیقا فرمول هایی هستند که ما را برای دریافت اطلاعات درخواستی مان به جایی می برند که سیاست های مدیران این درگاه بزرگ تعیین می کنند. این فرمول ها حتی گاهی برای کشورهای مختلف نیز متفاوت است. کافی است یک موضوع را از داخل ایران در گوگل جستجو و نتایج آن را با اطلاعات دریافتی همان موضوع توسط یک کاربر از داخل یک کشور اروپایی مقایسه کنید.
گوگل کافی است اراده کند تا دسترسی کاربران را برخی جریان های مغایر با سیاست های خود را محدود کند. بطور مثال چند ماه پیش شرکت گوگل اعلام کرد که قصد دارد میزان دسترسى به “اخبار بى کیفیت” از جمله مطالب حاوی “اخبار جعلی” و “تئوری توطئه” را کاهش دهد، به ناگاه آمار بازدید از سایت هاى چپ و ضدجنگ به طرز محسوسى کاهش یافت.
بنا بر اظهارات شرکت گوگل، این شرکت روش هاى ارزیابى مطالب را ارتقا داده و الگوریتم هایش را به روز کرده تا در جستجوهای اینترنتی اخبار و مطالب به اصطلاح موثق بالا بیاید. همچنین این شرکت دستورالعمل هاى ارزیابى محتوای سایت ها را به روز کرده و مثال هاى جزئی تری براى تشخیص مطالب ناخوشایند و کنار گذاشتن آن ها آورده است و بدین ترتیب چنین سایت هایى را از فهرست نتایج جستجو در دو صفحه اول کنار مى گذارد و با پایین فرستادن جایگاه چنین سایت هایى در فهرست نتایج جستجو، میزان در دسترس بودن آن ها را کاهش مى دهد.
گوگل هیچ توضیحى درباره مفهوم مدنظرش در ارتباط توطئه و اخبار جعلی نداده، ولى بر اساس آنچه در عمل رخ داده به نظر مى رسد منظورش سایت هاى خبرى اى است که نحوه پوشش و تفسیر اخبارشان با رسانه هاى جریان اصلی خبری دنیا در تعارض است. کافی است بدانید که با اعمال این سیاست های جدید یکی از سایت هایی که افت بالایی داشته، سایت ویکی لیکس بوده است. شما اسم این جریان را چه می گذارید؟ من به آن می گویم سانسور به روش گوگل. در دنیای رسانه ای جدید سانسور دچار استحاله معنایی شده است. اگر در گذشته سانسور مترادف با بستن دهان و ضد آزادی بیان بود، اکنون تغییر معنا داده است. حالا همه آزادند حرف بزنند، کسی آزادی بیان را محدود نمی کند اما اصل این است که صدای برخی نباید شنیده شود. کافی است در فرایند جستجو کسی تو را پیدا نکند، آن وقت دیگر اهمیت ندارد تو چه می گویی و برای چه. گویی چونان رابینسون کروزوئه در جزیره ای دورافتاده هستی و هیچ کشتی نجاتی به سوی تو نمی آید.

پی نوشت: این یادداشت در ستون هفتگی سواد رسانه ای، روزنامه همشهری در روزهای چهارشنبه منتشر شده است.

در دسته : ارتباطات

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :