پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

شنبه «خر» نبود!

مرداد۱۷

برای ما ایرانی ها به سبک و سیاق کودکی هایمان، روز شنبه همیشه «خر» است. بعد از دو روز «خواب نوشین بامداد رحیل» رفتن به مدرسه و سر کار گویا عذابی است الیم. گاهی حتی دلگیری غروب های روز جمعه هم ریشه در طلوع های روز شنبه دارد. اما این یکی شنبه واقعا خر نبود. از آن روزهایی بود که حسابی انتظارش را می کشیدیم و حتی بسیاری تا رویِ ماهِ صبحِ شنبه را ندیدند، جمعه شب خواب به چشم شان نیامد. چه بسیار رای دهندگان که از تیتر برخی روزنامه ها در روز شنبه ترسیدند و پای صندوق رای آمدند و چه بسیار ایرانیان در غربت که کیلومترها پشت فرمان نشستند تا دورادور در تعیین سرنوشت روز شنبه سهیم باشند. حتی رییس جمهور منتخب هم منتظر بود تا شنبه ای بعد از جمعه بیاید و برای شستن صورت رقبا آب و صابون ببرد.
ما برای روز شنبه «صف» ها کشیدیم و «صبر»ها به خرج دادیم. در حالت عادی اگر ده دقیقه توی صف نان معطل می شدیم، گوش فلک را ناشنوا می کردیم اما پنج ساعت توی صف رای نشستیم، ایستادیم، تحمل کردیم و دم نزدیم. در طولانی ترین ماراتن تبلیغات انتخاباتی هر گوشی موبایل ما برای خودش به تنهایی یک ستاد انتخابات بود. ما از پای ننشستیم تا یکی را به سبد رای کاندیدای محبوب خود اضافه کنیم. ما هر کدام برای خودمان یک جور «محمدجواد ظریف» بودیم تا تحریم کنندگان را برای شکستن تحریم انتخابات قانع کنیم.
منتظران روز شنبه با «مجاهدان روز شنبه» فرق داشتند. تهران هم در روز جمعه دوباره فتح شد. این بار از ستارخان و باقرخان و مجاهدان روز جمعه در میدان بهارستان خبری نبود؛ این منتظرانِ روزِ شنبه بودند که تا خیابان بهشت هم پیش رفتند.
برای امتحان نهایی در یک روز تعطیل همه کاری کردیم تا صبح روز بعد شرمنده آیندگان خود نباشیم. عاقبت شنبه آمد و هوای آخر اردیبهشت همان گونه که حضرت حافظ فرموده بود، روحانی بود. نتیجه به مذاق عده ای از ما خوش نیامد اما چون همه به قدر وسع کوشیده بودند، «نظام» و «مردم» مراد خود را گرفتند.
شنبه سی ام اردیبهشت ماه جلالی سال هزار و سیصد و نود وشش دیگر برای ما «خر» نبود. از نشستن باطل به راه بادیه رفتیم و به بهشت رسیدیم. طوطی جان مان را آزاد کردیم تا در مسیر لب ِ مقصود، از بهر پسته بیاید و بر شکر بیفتد. حالا از روز شنبه، یکی دو روزی گذشته. آب ها از آسیا افتاده و مشت های آسمان کوب قوی کمی وا شده است. بد نیست یک بار دیگر همه مجاهدت های یک ماه گذشته را مرور کنید. از این دست «شنبه» ها در زندگی ما کم نیستند. اگر برای هر کدام به همین میزان فلک را سقف بشکافیم؛ طرحی نو انداخته نمی شود؟

این یادداشت چند روز پس از پیروزی حسن روحانی در انتخابات دوازدهم در روزنامه هفت صبح منتشر شده است.

در دسته : ارتباطات , سیاسی

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :