پرویزن

یادداشت های اسماعیل رمضانی

قدرت هیچ!

مهر۱۵

«رهبران قرن آینده کسانی هستند که دیگران را قدرتمند می کنند» این سخن را به بیل گیتس نسبت می دهند. حالا چه گوینده ایشان باشد و چه غیر، حرف حرف کاملا درستی است. اگر در گذشته قدرت برتر از آن کسی بود که قدرت را از زیر دستانش سلب می کرد و به دیگران ظلم می کرد تا قدرتمند محسوب شود و فرمانروایی کند، حالا فرایند معکوس شده است. اکنون می توان با توزیع قدرت در میان مردم و مخاطبان قدرتمند محسوب شد.

فناوری های پیشرفته ارتباطی و رسانه ای به راستی قدرت و توانایی مردم را افزایش داده اند. بسیاری از امکانات و ابزارهای پیشرفته فعلی، توانایی های منحصربفردی بوده اند که روزگاری نه چندان دور در حوزه های قدرت سخت نظامی تعریف شده اند. توانایی ماهواره های پیشرفته نظامی برای رصد و پایش زمین حالا به سادگی توسط یکی از هزاران ابزار گوگل برای همه مردم روی کره زمین قابل دسترس است. شما با جی پی اس به راحتی می توانید مکان یابی کنید و با یک گوشی موبایل به اندازه یک زرادخانه نظامی در یکی دو دهه پیش، قدرت داشته باشید. اگر در روزگاری نه چندان دور داشتن رسانه یک قدرت و ابزار منحصر بفرد در دستان افراد ذی نفوذ و قدرتمند محسوب می شد حالا شما با یک کانال تلگرامی ساده می توانید همان قدرت را تاحدودی در دست داشته باشید. اگر پخش مستقیم یک امکان پیچیده و دارای زیرساخت تکنولوژیک گران قیمت بود، حالا شما با اینستاگرام لایو و فیس بوک لایو و … براحتی می توانید حتی اتفاقات روزمره زندگی خودتان را برای مردم دنیا بصورت زنده پخش کنید.

«قدرت» به عنوان یک اصطلاح زنده در انواع مطالعات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در یک قرن اخیر اکنون گویا دچار تغییراتی ژنتیک شده است. ساختارهای آن به شدت در حال دگرگونی است و توزیع آن نیز معنا و مفهوم گذشته اش را از دست داده است. روزگاری توپ و تانک و موشک به عنوان «قدرت سخت» اهمیت داشت، پس از آن داشتن ابزارهای فرهنگی اجتماعی برای نفوذ غیرمستقیم بر دیگران به عنوان «قدرت نرم» مطرح شد و در ادامه اصطلاحاتی چون «قدرت زیسته» متولد شد که همه چیز را دگرگون کرد. حالا همچنان ماهیت قدرت مخصوصا با ظهور تکنولوژی های نوین رسانه ای در حال تغییر و تحول است. اکنون و شاید بیشتر در آینده، قدرتِ شما به میزان ایجاد توانایی برای دیگران تعریف می شود. ما از این قدرتِ تغییر یافته در اکنون و آینده دنیا چه سهمی داریم؟ پاسخ کاملا روشن است: هیچ!

پی نوشت: این یادداشت در ستون هفتگی سواد رسانه ای، روزنامه همشهری در روزهای چهارشنبه منتشر شده است.

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود

وب سایت آزمایشی

متن دیدگاه شما :